:: دوره 8، شماره 32 - ( تایستان 1399 ) ::
جلد اول _ شماره اول_صفحات 5 الی 79 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی تاب‌آوری کالبدی-اجتماعی بافت فرسوده تاریخی با تأکید بر فرم شهری پایدار با روش میانگین فاصله از حد بهینه (نمونه موردی: محلات بافت تاریخی تهران)
مارال احمدی، علیرضا عندلیب*، حمید ماجدی، زهرا السادات زرآبادی
دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات
چکیده:   (295 مشاهده)
امروزه یکی از مشکلات بافت‌های شهری فرسودگی است. تاب‌آوری سعی در پیش‌بینی آسیب‌ها و پایدارسازی سیستمی دارد و زمانی که موضوع بافت تاریخی باشد، مسئله اهمیتی دوچندان دارد. فرم شهری به‌عنوان یک ساختواره جامع، شکل یافته از تمامی عناصر قابل‌رؤیت شهر و تبلور فضایی و شکلی فعالیت‌های شهری است. هدف پژوهش با روش تحقیق تحلیلی-توصیفی تبیین ساختار و مدل بهینه از نگرش تاب‌آوری در فرم شهری در محلات فرسوده تاریخی است؛ لذا می‌توان این میزان عددی را در سطح مقایسه‌ای با نمونه‌های جهانی، تحلیل کرده و تاب‌آوری فرم شهری را با تأکید بر دو بعد اجتماعی و کالبدی موردسنجش قرار داده و بعد از تحلیل یافته‌ها، راهبردهای لازم را جهت تبیین و مستندسازی در پروژه‌های شهری ارائه کرد. نتایج نشانگر این است که تاب‌آوری فرم شهری محلات، دارای فاصله نامناسب از حد بهینه مطلوب بوده و تاب‌آور نیستند؛ اما محله دولت با میزان ARI، 65/0می‌تواند نمونه مناسب‌تری در تبیین رویکرد بازآفرینی باشد.
واژه‌های کلیدی: بافت شهری، فرسودگی، تاب‌آوری فرم شهری، بافت تاریخی، بازآفرینی
متن کامل [PDF 774 kb]   (172 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى


XML   English Abstract   Print



دوره 8، شماره 32 - ( تایستان 1399 ) برگشت به فهرست نسخه ها