Haft Hesar Journal of Environmental Studies

fa رابطه تعلق خاطر کاری و حس تعلق به مکان در کارکنان (مطالعه موردی: ساختمان‌های اداری شهر بجنورد) The Relationship between Job Engagement and Place Attachment among Employees (Case Study: Official Buildings of Bojnord)* عمومى General پژوهشي-مورد پژوهی Research چکیده: حس تعلق به مکان به عنوان پیوندی عاطفی و شناختی میان فرد و محیط فیزیکی، نقش مهمی در افزایش انگیزه و تعهد کاری دارد. در محیط‌های اداری، تعلق خاطر کاری که شامل اشتیاق و تعهد کارکنان نسبت به شغلشان است، از عوامل کلیدی در ارتقای بهره‌وری سازمانی به‌شمار می‌رود. با توجه به این که کارمندان به‌طور متوسط روزانه هشت ساعت از وقت خود را در فضای کاری سپری می‌کنند، ویژگی‌های کالبدی و محیطی این فضاها تأثیر عمیقی بر عملکرد و حتی زندگی شخصی آن‌ها دارد. پژوهش حاضر با این پیش‌فرض آغاز شد که تقویت حس تعلق به مکان می‌تواند تعلق خاطر کاری را در کارکنان افزایش دهد؛ با این حال، برای درک دقیق‌تر این رابطه، نیاز به انجام پژوهش احساس می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین حس تعلق به مکان و تعلق خاطر کاری در کارکنان ادارات شهر بجنورد است. این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که حس تعلق به مکان و حس تعلق کاری، چه رابطه ای دارند و حس تعلق به مکان تا چه حد می‌تواند به‌عنوان عاملی پیشبین برای حس تعلق خاطر کاری و میزان دلبستگی به کار در محیط اداری عمل کند. این پژوهش با استفاده از روش کمی و راهبرد همبستگی انجام شد و داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد «حس تعلق به مکان» و «تعلق خاطر کاری» گردآوری گردید. جامعه آماری شامل 114 نفر از کارکنان ادارات شهر بجنورد بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای از پنج اداره انتخاب شدند. برای تحلیل داده‌ها، از آزمون همبستگی پیرسون، آزمون T زوجی مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و رگرسیون خطی ساده بهره گرفته شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین حس تعلق به مکان و تعلق خاطر کاری رابطه‌ای مثبت و معنادار با شدت متوسط (ضریب همبستگی 0.638) وجود دارد. تحلیل رگرسیون خطی نشان داد که حس تعلق به مکان می‌تواند حدود 40 درصد از واریانس تعلق خاطر کاری را تبیین کند، که بیانگر تأثیر قابل‌توجه آن بر انگیزه و دلبستگی کاری است. این رابطه در زیرمقیاس‌های تعلق خاطر کاری شامل سرزندگی، فداکاری و مجذوب شدن نیز معنادار بود. همچنین، تفاوت معناداری در نمرات حس تعلق به مکان و تعلق خاطر کاری بین گروه‌های مختلف جمعیت‌شناختی (جنسیت، وضعیت تأهل، سن، سابقه کار، مدت سکونت، تحصیلات و وضعیت استخدامی) مشاهده نشد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که طراحی بهینه و متناسب محیط‌های کاری با توجه به عوامل کالبدی مانند نور طبیعی، تهویه مناسب، و امکانات رفاهی، می‌تواند حس تعلق مکانی و در نتیجه تعلق خاطر کاری کارکنان را افزایش دهد. همبستگی مثبت و معنادار بین این دو متغیر نشان‌دهنده آن است که ارتقای حس تعلق به مکان می‌تواند انگیزه و تعهد شغلی را بهبود بخشد. از این‌رو، توصیه می‌شود مدیران و طراحان محیط‌های کاری با فراهم آوردن شرایط محیطی مناسب، ایجاد فضاهای اجتماعی و برنامه‌های رفاهی و فرهنگی، تعاملات و دلبستگی شغلی کارکنان را تقویت کنند. به منظور گسترش دامنه کاربردی این یافته‌ها، پیشنهاد می‌شود که تحقیقات آتی در سایر مناطق و با استفاده از روش‌های کیفی برای بررسی عمیق‌تر این موضوع انجام شود.   Introduction: The sense of place attachment, defined as the emotional and cognitive bond between individuals and their physical environment, plays a crucial role in enhancing work motivation and commitment. In office settings, job engagement, encompassing employees' enthusiasm and dedication toward their work, is a key factor in improving organizational productivity. Given that employees spend an average of eight hours per day in their workspaces, the physical and environmental characteristics of these spaces profoundly affect their performance and even their personal lives. This study was initiated on the premise that strengthening the sense of place attachment could enhance employees' job engagement; however, further research is necessary for a more precise understanding of this relationship. The objective of this research is to examine the relationship between place attachment and job engagement among employees in Bojnord’s administrative offices. This study aims to address the question of the relationship between place attachment and job engagement and to what extent place attachment can act as a predictor of job engagement and workplace commitment within an office setting. Methodology: This research employed a quantitative approach and correlational strategy, with data collected through standardized questionnaires on "place attachment" and "job engagement." The sample population comprised 114 employees from five administrative offices in Bojnord, selected via stratified random sampling. For data analysis, Pearson correlation tests, independent paired T-tests, one-way ANOVA, and simple linear regression were utilized. Results: The findings revealed that among the respondents, 66.1% were male and 33.9% were female. A total of 88.2% of the respondents were married. The age distribution showed that 90.9% of the respondents were between 31 and 50 years old. Regarding educational qualifications, 63.2% of the respondents held a master's degree, and 28.9% held a bachelor's degree. Official employment was reported by 67.3% of the respondents. Additionally, 54.1% of the respondents had less than 5 years of work experience in their current building. 53.8% of the respondents had lived in Bojnord for over 20 years. Furthermore, 54.0% had between 11 to 20 years of work experience in their organization. The mean score for place attachment was 30.01 with a standard deviation of 9.075, which was significantly lower than the expected mean of 36.00 (sig.=0.00). The mean score for job engagement was 41.70 with a standard deviation of 11.660, also significantly lower than the expected mean of 51.00 (sig.=0.00). Pearson correlation test indicated a significant moderate correlation (0.638) between place attachment and job engagement (sig.=0.000). Significant correlations were observed between place attachment and the subscales of job engagement, including vigor (0.675), dedication (0.475), and absorption (0.460) (sig.=0.00). Linear regression analysis demonstrated that place attachment could account for approximately 40% of the variance in job engagement, indicating its substantial impact on work motivation and commitment. Independent paired T-tests showed no significant differences in place attachment and job engagement across different gender, marital status, and residency groups. One-way ANOVA test revealed no significant differences in place attachment and job engagement across different age groups, duration of residence, work experience in the organization, work experience in the current building, education levels, and employment status.    Conclusion: The results of this study suggest that optimal and appropriate workplace design, considering physical factors such as natural lighting, adequate ventilation, and welfare amenities, can increase employees' place attachment and, consequently, job engagement. The positive and significant correlation between these two variables indicates that enhancing place attachment can improve job motivation and commitment. Therefore, it is recommended that managers and workspace designers strengthen employee engagement and workplace commitment by providing suitable environmental conditions, creating social spaces, and implementing welfare and cultural programs. To extend the practical application of these findings, future research in other regions and through qualitative methods is suggested to further explore this subject in depth.   تعلق خاطر کاری, تعلق به مکان, دلبستگی به کار, ساختمان‌های اداری, محیط‌های کاری, شهر بجنورد. Job attachment, Place attachment, Work engagement, Office buildings, Work environments, City of Bojnord 69 86 http://hafthesar.iauh.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-165-86&slc_lang=fa&sid=1 Atefeh hasanzadeh عاطفه حسن زاده 10031947532846009098 10031947532846009098 No Mostafa Arghiani مصطفی ارغیانی 10031947532846009099 10031947532846009099 Yes Reza Moradpour رضا مرادپور 10031947532846009100 10031947532846009100 No